DETRANSITIE

Cat Cattinson: vijftien jaar trans, vier maanden testosteron, een stem kwijt

Singer-songwriter en biologiestudent Cat Cattinson identificeerde zich vijftien jaar lang als transman. Een telefoontje met Planned Parenthood in Californie gaf haar binnen dertig minuten een testosteron-recept — en ontnam haar haar zangstem.

Vragen op vijfjarige leeftijd

Op vijfjarige leeftijd vroeg Cat haar moeder of een meisje een jongen kon worden. Haar moeder antwoordde dat dat niet mogelijk was, en daar leek het bij te blijven. Rond haar twaalfde kwam het ongemak terug: haar lichaam ontwikkelde zich snel, ze had overgewicht en werd gepest. Op een online forum voor vrouwen die als man wilden leven las ze dat het mogelijk was om van vrouw naar man te transformeren. Voor een dertienjarige met een eetstoornis-in-wording was dat een aantrekkelijke uitweg uit een lichaam dat haar in de steek leek te laten.

De gender-therapeut die scriptmatig bevestigde

Op haar zeventiende namen haar ouders, bezorgd over haar anorexia, depressie en suicidaliteit, haar mee naar een gender-therapeut. Zij hoopten op een gesprek dat haar problemen zou helpen ontwarren. De therapeut bevestigde haar bij de eerste afspraak als jongen en stelde bij de derde afspraak testosteron voor. Cat ervoer dat hij van een protocol las in plaats van naar haar te luisteren; haar eetstoornis en trauma werden snel afgedaan als symptomen van genderdysforie. Achteraf vermoedt zij dat geld een rol speelde.

Ouders die voet bij stuk hielden

Haar vader weigerde haar als man te zien; haar moeder gebruikte alleen mannelijke voornaamwoorden voor anderen, niet voor haar dochter. Hun weigering creëerde afstand in de relatie, maar achteraf is Cat dankbaar. Was zij opgegroeid in een huis dat haar direct bevestigd had, met puberteitsremmers vanaf twaalf en testosteron vanaf zestien, dan was de schade aanzienlijk groter geweest. De weerstand van haar ouders gaf haar de jaren die ze nodig had om er zelf op terug te komen — al duurde dat veel langer dan ze toen verwachtte.

Planned Parenthood: dertig minuten, een recept

Op haar 28e, na een verbroken relatie en oplopende dysforie, belde Cat de Planned Parenthood-kliniek in haar Californische woonplaats. Binnen dertig minuten had ze een testosteron-recept — telefonisch, zonder lichamelijk onderzoek, zonder bloedwaarden vooraf. De labtests werden pas achteraf besteld, toen de hormonen al onderweg waren. Een paar maanden later regelde ze in iets minder dan een uur telefoon een goedkeuringsbrief voor borstamputatie via een andere Planned Parenthood-arts die zij eveneens nooit ontmoette. De arts haastte zich door haar geschiedenis heen om bij de gewenste conclusie uit te komen.

Vier maanden, een ander lichaam

De bijwerkingen kwamen snel. Hartkloppingen, pijn en druk aan de rechterzijde van haar buik die erger werd na bepaald voedsel of alcohol, constante misselijkheid. Na elke injectie zwol haar gezicht op door vochtophoping. Binnen vier maanden kwam ze twintig pond aan ondanks gezond eten — voor iemand met een geschiedenis van eetstoornis een loodzware terugslag. Daar bovenop verloor zij haar zangstem. Spreken werd pijnlijk, zingen onmogelijk. Sinds die periode heeft ze niet meer voor publiek opgetreden.

Geen klinische studies, wel propaganda

Als biologiestudent aan UC Santa Cruz herkent Cat hoe gebrekkig de wetenschappelijke basis voor transitiebehandeling is. Voor cross-sex hormonen bij genderdysforie zijn nooit gecontroleerde klinische studies gedaan, evenmin voor puberteitsremmers of operaties bij deze indicatie. De studies die wel bestaan kampen met enorme uitvalpercentages — soms boven de zestig procent — en confounders die conclusies onbruikbaar maken. Testosteron is een bekend carcinogeen en veroorzaakt geboorteafwijkingen. Toch wordt het routinematig voorgeschreven aan jonge vrouwen die nog kinderen willen krijgen. Bij Google staan propagandapagina's bovenaan die deze middelen relatief veilig noemen. Bij welke standaard, vraagt Cat zich af.

Hartaanval, beroerte, onvruchtbaarheid

De gezondheidsrisico's worden volgens Cat stelselmatig gebagatelliseerd. Het risico op hartaanval gaat met een factor vier tot vijf omhoog, het risico op beroerte stijgt, bepaalde kankers komen vaker voor, onvruchtbaarheid is grotendeels onomkeerbaar. De bewering van activisten dat een vrouw die testosteron neemt slechts het risicoprofiel krijgt van een cisgender man, klopt niet — het risico ligt voor beide geslachten hoger dan voor de oorspronkelijke groep.

De stem in haar hoofd

Tijdens haar transitie mediteerde Cat al jaren in de vipassana-traditie. Een innerlijke stem — kalm maar bezorgd — bleef herhalen dat ze een gezond lichaam beschadigde. De euforie van de eerste weken testosteron leek volgens haar op de werking van verslavende middelen die ze eerder had gebruikt: kortstondige opluchting, langetermijnschade. Toen het verlies van haar zangstem niet meer te negeren viel, accepteerde ze wat het stille weten al langer wist.

Het Wi Spa-incident

Een sleutelmoment in Cat's politieke kentering was het Wi Spa-incident in Los Angeles. Een man met zichtbare mannelijke genitalien betrad het vrouwendeel van een spa. Media noemden het verhaal aanvankelijk een hoax. Pas toen vijf vrouwen aangifte deden en bleek dat de man een geregistreerde zedendelinquent was, kwam de waarheid boven. Linkse media bleven vervolgens stil. Voor Cat — opgegroeid in een liberaal gezin, traditioneel links stemmend — was dit het moment waarop het vertrouwen in politici en media wegviel.

Hervonden stem

Inmiddels leeft Cat weer als vrouw, studeert ze moleculaire celbiologie en schrijft ze een memoir over haar detransitie. Haar zangstem is niet hersteld zoals ze was, maar ze oefent opnieuw en heeft het optreden niet opgegeven. Genderdysforie ervaart ze nog zelden. Wat haar dreef bleek geen aangeboren identiteit, maar onverwerkt trauma, een echokamer op TikTok en een medisch systeem dat haar bevestigde in plaats van haar te helpen.